| Terenowe pomiary geodezyjne granic i budynków |
 |
 |
 |
|
Terenowe pomiary geodezyjne dla potrzeb ewidencji wykonuje się metodami: 1) biegunową, 2) domiarów prostokątnych, 3) DGPS (Global Positioning System ). Stosowana metoda pomiaru powinna zapewniać określenie położenia szczegółów terenowych względem najbliższych elementów poziomej osnowy geodezyjnej z dokładnością: 1) 0,10 m - w przypadku pomiaru punktów załamania granic działek ewidencyjnych oraz konturów budynków; 2) 0,30 m - w przypadku pomiaru punktów załamania konturów kanałów, rowów, i innych budowli ziemnych oraz dla konturów budynków mierzonych metodami fotogrametrycznymi; 3) 0,50 m - w przypadku pomiaru punktów załamania konturów (linii): a) użytków gruntowych, b) klas gleboznawczych, c) bloków wynikających z różnic kondygnacji oraz obrysów elementów nadziemnych w budynkach posadowionych na filarach. Dla wyznaczenia położenia punktów, o których mowa powyżej niezbędne jest wykonanie dwóch niezależnych pomiarów tych punktów metodami wymienionymi powyżej lub wykonanie pomiaru pojedynczego uzupełnionego pomiarem kontrolnym polegającego w szczególności na:. 1) pomiarze odległości pomiędzy dwoma wyznaczanymi punktami granicznymi, 2) pomiarze punktów przecięcia linii pomiarowej z granicami działek ewidencyjnych, 3) dokonaniu obmiaru budynku.
Terenowe pomiary geodezyjne punktów załamania granic działek ewidencyjnych oraz konturów budynków wykonuje się w oparciu o punkty: 1) podstawowej geodezyjnej osnowy poziomej I klasy, 2) szczegółowej osnowy poziomej II i III klasy o średnim błędzie położenia punktu względem punktów nawiązania mp ? 0,10m, 3) pomiarowej osnowy sytuacyjnej, wyznaczanej z błędem położenia najmniej dokładnego punktu względem punktów nawiązania mp ? 0,10 m . |